Deliye Her Gün Bayram Ama Kurban Kim ?

Nerde o eski bayramlarr ?? Şaka şaka böyle başlamayacağım. Ama bayram deyince akla gerçekten bu soru geliyor, dedelerimiz yüzünden mi, tv programları yüzünden mi bilmiyorum kim sokuyor bu cümleyi aklımıza Kim sokuyorsa soksun, cidden bir durup düşününce şunları hatırlıyorum. Sabah saat 7 , babam bayram namazından gelmiş bizi uyandırıyor. Kalkıp bi heyecanla elimizi yüzümüzü yıkıyoruz, bayramlık elbiselerimizi ve ayakkabılarımızı giyiyoruz – yeni alınan ayakkabıyı evin içinde giymek kadar güzel bişi görmedim bu zamana kadar. Büyük lüks veriyor insana – hemen kahvaltımızı yapıyoruz , bayramlaşıp şeker almak için kapıya gelen çocuklara kapıyı anneme açtırmaya çalışıyoruz, çünkü biz de çocuğuz kapıya gelenler de çocuk olduğu için utanırdık zil çalınca kaçardık odalara, ben biraz da şeker vermeye utanırdım, sonuçta ben de daha küçük yaştayken çıkardım mahalleden çocuklarla şeker toplamaya ama şeker dediğime bakma komşu şeker verip kapıyı kapatınca bozulurdum insan para verir yani. Mahallede çok çocuk olduğu için herkes para vermek yerine şeker tutmayı tercih ederdi annem de dahil tabi buna. o yüzden kapı açmaktan kaçardım hep. Sonra babanneme bayram ziyaretine gidiyoruz, dayımlara gidiyoruz, annanem genelde köyde olduğu için onu sadece arıyoruz, babamdan küçük olanlar bize ziyarete geliyor, misafirlere kolonya ve şeker tutma görevi evin en küçük kızı olarak hep bana kalıyor, utana sıkıla dağıtıyorum, oy maşallah oy ne tatlı hanımefendi bu böyle falan filan derken bayram hep eğlenceli hep misafirli hep ziyaretli geçiyor. Şimdi ?… Parayı cebine koyan pırrrr! tatile. Burada kalanlar da ne ziyaret ne heyecan.. Normal bir gün gibi kalkıyoruz kahvaltı ediyoruz hazırlanıp manitalarla dışarı çıkıyoruz. Belki de o eski bayramları biz yok ettik, akraba akraba gezip el öpmek yerine, girdik manitaların koluna başladık şehri gezmeye, zaten çoğumuza ‘iki gün sonra bayram he’ dendiğinde aklımıza direk gratis indirimi geliyor. Hatta ben lisedeyken bayram deyince aklıma kızlarla toplanıp nargile içmek geliyordu. Bu kadar sığ olduğumuz için üzülüyorum açıkçası. Evliler için söylüyorum, yeni neslin çoğu çocuklarına bayramın bizim için kıymetini ve önemini anlatmıyor, bu yüzden çocuklar bizim çocukluğumuzdaki gibi meraklı ve heyecanlı olmuyor sonra dedeleri onları görünce ahh ah ! nerede eski bayramlar diyor.. Ailemiz bize bazı şeyleri önemli hissettirmiş, ama biz yeni nesil bunu beceremiyoruz.. -Gelecekteki çocuklarıma sesleniyorum : DEDELERİNİZE, BABANNE VE ANNANENİZE ASLA ‘NEREDE O ESKİ BAYRAMLAR’ DEDİRTMEYİN! ONLARLA BAYRAMLAŞIN, ELLERİNİ ÖPÜN, ONLARA O GÜNLERİ O KADAR ÖZEL HİSSETTİRİN Kİ, SİZİN ÇOCUKLARINIZ DA BİZE AYNI ŞEKİLDE DAVRANSIN, Sizi seviyorum :*