Dağınık olmak :)

Dağınık olmak deyince aklıma annemle olan tartışmalarımız geliyor, odamı toplamadığım için yediğim lafın haddi hesabı yok. Odam dağınık olduğu zaman annem aynı zamanda odamı kirli zannediyor. Bakın, dağınık olmak ve pasaklı olmak arasında dağlar kadar fark vardır. Pasaklı olmak ; derli toplu dahi olsa temiz olmayandır, halının altından pislik çıkandır, odasında çöpler olandır. Erkek kardeşim mesela tam bir pasaklı 🙂 Kirli çoraplarını dolabının en altından koklaya koklaya buluyoruz. Ama ben sadece dağınığım. Çamaşırlarım temiz kokar, nevresimlerim temizdir, odamda çöp bulundurmam, sadece dağıtırım. Giyinip bir yere çıkacağım zaman elime geçeni giyerim, spor ayakkabıya uygun çorap giymişimdir evden çıkmadan sandalet giyerim, uymayan çorabı çıkarır oraya atarım, çorap temizdir ama dağınık durur. Saç makyaj yaparım, fırçaları atarım, farımı rujumu ortalığa bırakırım, evden çıkmadan son anda çanta değiştiririm, elime alacağım çantaya sığmayan her şey dolabımın önünde kalır. Bu şekilde dağınığım yani. Ama seviyorum, dağınık olmayı da seviyorum, temiz olmayı da seviyorum, durup durup temelli bir tertip düzen yapmayı da seviyorum. değişik bir yapım vardır, siz bu konuda ne düşünüyorsunuz acaba 🙂 Siz cevap vermeden bir bilgi vereyim: Dağınıklığı seven insanların diğer insanlara göre daha yaratıcı ve zeki olduğu, araştırmacılar tarafından ortaya çıkarılmıştır. 🙂 Tabi bunu anneme söylediğimde, kendi tembelliğime uygun bir kılıf bulduğumu ve bu araştırma sonucunun annelerin fikrini değiştirmeyeceğini söyledi. Ah annem, gurur duy kızınla, dağınık olsam da pis değilim! 🙂